Następnego dnia Gideon znów czekał na mnie pod szafkami. Oczywiście cieszyłam się, ale cały czas zachowywał się podejrzanie. Wyjątkowo Raphael i Leslie nie jechali z nami do domu, bo mieli jeszcze dodatkowe zajęcia, więc gdy szliśmy do auta zerknęłam na Gideona i zapytałam:
 - O co chodzi? Czy coś się stało?
 - Dzisiaj odwiedzisz, a raczej odwiedzimy Lucy i Paula. - nie był tym zachwycony.
 Zastanowiłam się dlaczego. Ostatnio odniosłam wrażenie, że ich polubił. Ja za to byłam zdziwiona. Nie myślałam, że tak szybko się to stanie, a ja nie zostanę wcześniej uprzedzona. Powinni mi o tym powiedzieć co najmniej wczoraj.
 - Naprawdę?
 - Tak. Rozumiem, że się cieszysz, ale to nie będzie spotkanie na jakie liczysz. Raczej informacyjne. Będziemy musieli powiedzieć im o wszystkim, co się do tej pory wydarzyło, włącznie z ucieczką hrabiego.
 Mój entuzjazm nieco przygasł.
 - To nie będzie łatwe zadanie. - westchnęłam.
 Już widziałam reakcję Lucy i Paula.
 - Ani przyjemne. - dorzucił Gideon. - Na pewno się wkurzą takim rozwojem wydarzeń.
 - To zrozumiałe. - wtrąciłam.
 - Nie przeczę. I oczywiście obiektem ich zarzutów będę ja, tak, jakbym miał jakikolwiek wpływ na sposób przetrzymywania hrabiego. Zawsze muszę wszystko załatwiać.
 - A czego się spodziewałeś? - prychnęłam.
 Było wyjątkowo mało osób, które mogły przenieść się do przeszłości i zrobić to za niego.
 - Od początku wiedziałem, że nas wyślą z tą straceńczą misją. - odpowiedział wymijająco. - Sama też byś sobie poradziła. Na ciebie na pewno nie byliby tacy wkurzeni.
 Otworzył przede mną drzwi samochodu.
 Wchodząc do środka nieomal uderzyłam się w głowę, słysząc jego słowa. W ostatniej chwili zdążyłam się uchylić. Do spotkania w 1912 roku na pewno zdążyłby mi urosnąć guz wielkości piłeczki od tenisa. No dobra, przesadziłam.
 Poczekałam, aż Gideon usiądzie naprzeciwko.
 - Powinieneś ponieść konsekwencje. - warknęłam wściekła.
 - Już nie przesadzaj. Nie ja odpowiadałem za zamknięcie Whitmana. Ciesz się, że w ogóle go zamknęli bo patrząc przez pryzmat tej bajeczki, którą im opowiedzieliśmy, nie mieli powodów, by to zrobić. W końcu żyjemy w kraju, w którym każdy ma prawo do wolności i nie można nikogo od tak zamykać.
 Zastanowiłam się. Gideon miał rację. No bo co takiego ten Whitman zrobił w naszej opowieści? Zamknął Strażników w piwnicy, ale to było wiadomo i bez naszej pomocy. Aaa, i jeszcze chciał nas pozabijać ale to akurat szczegół bo chcieć zrobić a zrobić to trochę różne rzeczy. Strażnicy cały czas powtarzali, że ostatecznie by się na to nie zdobył. Naprawdę w to wierzyli, a doktor White tylko ich w tym utwierdzał, chociaż wiedział jak było naprawdę.
 Westchnęłam i popatrzyłam na Gideona.
 - Przepraszam. Nie powinnam tak na ciebie naskakiwać, ale jestem ostatnio strasznie zdenerwowana tą całą sytuacją. I jeszcze ta wizyta u Lucy i Paula... To nie twoja wina. - powiedziałam skruszona.
 Omal nie powiedziałam mu o wizji cioci Maddy.
 - Rozumiem, że jesteś zdenerwowana. Ja też jestem, ale nie wrzeszczę na ciebie i nie oskarżam cię na każdym kroku o coś, czemu nie jesteś winna, bo nie miałaś na to wpływu. - odparł i spojrzał na mnie z wyrzutem.
 Wytrzymałam jego spojrzenie. Był naprawdę urażony.
 - Masz rację. Przepraszam. - powtórzyłam.
 Właśnie podjechaliśmy pod Kwaterę Główną. Wysiadłam i zaczerpnęłam świeżego powietrza. O, tak, tego mi było trzeba po całym dniu spędzonym w szkole pełnej woni potu, perfum i nauki. Od razu się lepiej poczułam. Ostatnio non stop potrzebowałam orzeźwienia.
 - No już się tak nie dąsaj. - powiedziałam do Gideona i złapałam go za rękę.
 - Och, Gwenny. Gwenny. - westchnął, objął mnie ramieniem i pocałował w czubek głowy.
  Ruszyliśmy w stronę drzwi. Pan George wyszedł nam na spotkanie z uśmiechem przyklejonym do twarzy. Nie był to jednak szczery uśmiech, bardziej sztuczny i wymuszony. Widocznie pan George bal się, że nie zgodziłam się na spotkanie z Lucy i Paulem. Nie wiem, jak w ogóle mógł tak myśleć.

 Wiadomość, że Lucy i Paul są moimi rodzicami wstrząsnęła moim światem. Czułam się zagubiona, nie rozumiejąc, dlaczego mnie zostawili i uciekli. Jednak z czasem, gdy zrozumiałam, dlaczego to zrobili, wybaczyłam im. Nie kochałam ich jak przybranych rodziców, czyli Grace i Nicholasa, ale zdołali już zaskarbić sobie moją sympatię. Od początku, gdy dowiedziałam się, że ukradli chronograf nie wierzyłam, że mogą być źli i groźni. Uważałam, że mieli poważne powody, by to zrobić. Może był to rodzaj niewidocznej więzi emocjonalnej  może po prostu miałam za dużą wiarę w ludzi. Ale miałam rację. Lucy i Paul znali prawdziwe zamiary hrabiego i chcieli mnie uratować. Jak to rodzice, bardzo mnie kochali i trudno przyszło im mnie zostawić. Oddali mnie w opiekę mamie i tacie ( wciąż trudno mi myśleć o nich inaczej niż jak o rodzicach, tym bardziej, że w rzeczywistości Grace jest moją cioteczną babką ), gdyż mieli do nich bezgraniczne zaufanie. Za to ci od razu mnie pokochali – jak wynika z opowiadać mamy – i strzegli mnie jak oka w głowie. Wszystko, co zrobili, nawet kłamstwa, były po to, żebym była bezpieczna. Dlatego pragnęłam lepiej poznać biologicznych rodziców, a poza tym lubiłam spędzać z nimi czas, mimo, że widziałam się z nimi dopiero dwa razy.

 - I jak, Gwendolyn, zgadzasz się? - usłyszałam głos pana Georga.

 - Jasne. - odparłam lekko.

 - No to kamień z serca.

 Drzwi do Kwatery otworzyły się i podniosłam głowę, żeby zobaczyć, kto idzie. Ujrzałam doktora White’a, uśmiechającego się do mnie serdecznie. Kiedyś myślałam, że jesteśmy wrogami, ale teraz zmieniłam zdanie. Od zamknięcia kręgu krwi i wyjaśnienia pozostałym, że hrabia de Saint Germain był zdrajcą, nie odbyliśmy poważnej rozmowy a chciałam z nim wyjaśnić jak doszedł do prawdy. Niestety, nie miałam ostatnio czasu na taką poważną rozmowę, ale wiedziałam już, co zrobię.

 - Dzień dobry. - rzekłam i dodałam. - Kiedy mam stawić się u pana na badaniach kontrolnych?

 - Jakich bad… - zaczął zdziwiony ale posłałam mu ostrzegawcze spojrzenie. Najwyraźniej zrozumiał, bo prędko dorzucił. - A, to. Ile razy mam ci powtarza, że nie są to badania, tylko zwykłe szczepienie?

 - Szczepienie. - powtórzyłam. Nie chciałam nas wydać i pokiwałam głową. Widocznie doktor White miał już coś na myśli w razie, gdyby ktoś zaczął wypytywać o co chodzi. - Pomyliło mi się. No to kiedy?

 - Hmmm…. Może jutro?

 - Jasne.

 Zza doktora White’a wyjrzał jego syn, Robert. Robert był duchem i to dość małym. Utopił się w basenie w wieku ośmiu lat. Jego dusza nie poszła tam, gdzie idzie większość dusz po rozłączeniu z ciałem w wyniku śmierci, lecz pozostał tu, na ziemi by towarzyszyć swojemu ojcu. Doktor White nie miał zielonego pojęcia o istnieniu Roberta-ducha, a ja nie chciałam póki co mu o tym wspominać. I tak miałam w bród zmartwień na głowie.

 - Cześć. -  powiedział, nie było wątpliwości, że do mnie.

 Niestety, nie chciałam, by wzięli mnie za idiotkę dlatego tylko się do niego uśmiechnęłam. Wiedziałam, że się nie obrazi, bo mnie rozumiał.

 - Jakie szczepienie? - spytał pan George.

 Tak jak przypuszczałam ktoś musiał się zaciekawić, zwłaszcza, że nie było potrzeby ich robić, bo dopiero co zostałam zaszczepiona na chyba wszystkie choroby świata. I tak jak myślałam doktor White miał już wytłumaczenie.

 - Przeciw dżumie. - odparł.

 - Po co? Dopiero, co była szczepiona.

 - Szczepionki nie działają wiecznie.

 - Ale przecież Gwendolyn nie potrzebuje szczepienia, bo nie przebywa w wieku, w którym szalała dżuma. Z tego, co wiem teraz jest rzadkością, zwłaszcza w cywilizowanych krajach a już na pewno w zamkniętej piwnicy.

 - Pełnej szczurów? - prychnął doktor White. - Nie byłbym tego taki pewny. Gwendolyn przyszła do mnie z prośbą o usunięcie ryzyka zarażenia się dżumą, gdyż w piwnicy jest dużo szczurów. Lepiej dmuchać na zimne.
 - Może i masz rację. Pamiętam doskonale gdy wszedłem razem z Lucasem Montrose do archiwum pewnej nocy, tuż po tym jak... chronograf zniknął. Mieliśmy wówczas przenieść drugi chronograf do archiwum, żeby był bezpieczny i nie narażony na kolejną kradzież, w końcu Gideon był wówczas bardzo mały a oczekiwaliśmy Rubinu. Gdy tylko przekroczyłem próg i zaświeciłem latarkę, usłyszałem pisk i zobaczyłem jak gromadka szczurów ucieka do dziury w ścianie, zbyt małej by można było wsadzić tam rękę. I tak wolałbym tego nie robić, jeszcze jeden z nich mógłby mnie nadgryźć.
 Gideon przysłuchiwał się tej rozmowie i gdy pan George kończył swój wykład, spojrzał na mnie wymownie. Doskonale wiedział, że w piwnicy na elapsji jeszcze nigdy nie spotkaliśmy szczura, nawet martwego i chciał wiedzieć, co knuję. Już miał coś powiedzieć do doktora White'a i pana George'a, gdy zamknęłam mu usta.
 - Później ci wyjaśnię. - szepnęłam najciszej jak mogłam, żeby tylko pan George mnie nie usłyszał, bo znowu zaczęłaby się dyskusja.
 - Ale czego my nic nie wiemy? Czy to nie my powinniśmy decydować kiedy Gwendolyn zostanie zaszczepiona? - oburzył się pan George.
 Najwidoczniej to nie był jeszcze koniec dyskusji.
 - To ja tu jestem lekarzem i to ja tu decyduję o takich rzeczach, zapomniałeś Thomas? Wy to możecie sobie ewentualnie decydować o tym, czy podać komuś witaminę C czy Rutinoscorbin. - odpowiedział zniecierpliwiony doktor White. - Nie rób afery Thomas. Pośpieszcie się, bo zmarnowaliśmy już i tak za dużo czasu na głupie gadki.
 Odwrócił się i wszedł do budynku. Zrobił to tak nagle, że mały Robert nie zdążył zareagować i nie przesunął nogi. Doktor White nadepnął mu na stopę. Oczywiście ani doktor ani Robert nic nie poczuli ale duch i tak posłał mi smutne spojrzenie i ruszył za nieświadomym ojcem.