- A więc tak. Rubin i cztery kamienie przed tobą.- raz po raz powtarzała Leslie. Po rozmowie z ciotką zadzwoniłam do niej, i Leslie obiecała mi, że do mnie przyjdzie.
 - Wiesz,muszę kończyć, bo Bernie ma potrzebę fizjologiczną. Obiecuję, że będę zaraz u ciebie.
 Bernie. Nie wiem, co jest  tym psem, ale zawsze, gdy rozmawiam z Leslie, chce mu się sikać. Albo mnie nie lubi albo ma problemy z nietrzymaniem moczu.
 Teraz Leslie siedziała u mnie w pokoju i kreśliła jakieś dziwne znaki i strzałki w zeszycie.
 - Nie ma wątpliwości, że chodzi o ciebie, Gideona, Lucy i Paula. Masz przy sobie kredki? - zapytała, nie przerywając kreślenia.
 Patrzyłam na nią zdziwiona. A po co, do cholery, były jej potrzebne kredki?
 - Żebym mogła pokolorować kamienie na odpowiednie kolory. - wyjaśniła, czytając mi w myślach.
 Wciąż nie wiedząc, jaki jest w tym sens, wyciągnęłam z szuflady biurka stary piórnik i podałam go Leslie. Wyciągała z niego po kolei kolory: zielony, niebieski, czerwony, czarny, żółty... Najwyraźniej musiało to być bardzo ważne. Może było jej łatwiej myśleć
 Od czterech pokolorowanych kamieni odchodziły strzałki poza okrąg, a jeden zielony znajdował się w środku koła. Całość wyglądała raczej jak rysunek przedszkolaka, a nie mrożąca krew w żyłach wizja.
 - Może chodzi o to, że was troje uwolniło się od panowania hrabiego i poznaliście prawdę.
 - Masz mnie chyba za głupią. - mruknęłam.
 - Nie. Po prostu myślę na głos.
 - Dobrze. Zadzwoniłam po ciebie, bo chciałam, abyś znalazła ukryty sens w tej wizji.
 Leslie patrzyła na mnie sceptycznym wzrokiem i kręciła głową, jakbym właśnie powiedziała największą głupotę świata.
 - Nie wydaje mi się, żeby był tu jakiś ukryty sens, Gwen. Ona jest raczej bardzo... oczywista.
 - Zbyt oczywista. - mruknęłam.
 - No okej. Skupmy się. Załóżmy, że to, co powiedziałam przed chwilą było wytłumaczeniem pierwszej części. W drugiej chodzi o to, ze ty zostaniesz uwięziona. To może być porwanie albo coś innego. Gideon będzie chciał cię uwolnić, uratować. Z jakiegoś powodu nie będzie mógł. Ale może też być na odwrót.
 Ta interpretacja napawała mnie przerażeniem, choć osobiście nie miałam innego pomysłu.
 - Martwię się o ciebie. - westchnęła Leslie.
 To zdanie chyba już zawsze będzie częścią mojego życia. Słyszę je niemal codziennie i prawie codziennie je wypowiadam.
 - Ja o ciebie też.
 - Najgorsze jest to, że on wrócił. Jeszcze wczoraj miałam nadzieję, że po prostu zwiał. A gdy dzisiaj go zobaczyłam... to było straszne uczucie. - zakończyła.
 - Też z początku myślałam, ze uciekł, ale to było głupie. On nigdy by nie zrezygnował z nie...
 Nie zdążyłam dokończyć bo drzwi do mojego pokoju się otworzyły i w progu stanęła mama.
 - Leslie. - odezwała się. - Przyjechała twoja mama. Podobno nie odbierasz telefonu od godziny. Bardzo się martwiła.
 - Ojej. Komórka mi padła. No to muszę iść. - zwróciła się do mnie i dodała już bezgłośnie "Pogadamy w szkole".
 Mrugnęła do mnie, wzięła do ręki torbę i wyszła, zamykając za sobą drzwi a ja zostałam sama z niedokończonym rysunkiem mojego losu.